Gabrielle Hagedorn Het huis is opgeruimd en schoon. De bedaarde stem van de radiopresentator klinkt op de achtergrond. Het doet me opeens aan mijn ouderlijk huis denken. En aan mijn moeder.
‘Een verlegen kind,’ schreef ze in het boek Mam, vertel eens als antwoord op de vraag ‘Wat voor soort kind was jij toen je klein was?’ Eén pop had ze gehad, Corrie, maar die wilde ze niet altijd bij zich hebben. Wat zou er aan de hand zijn geweest met Corrie? Had ze geen vriendelijke oogopslag, rook ze niet lekker, was ze niet zacht genoeg?
Ze woonden in een benedenhuis, waar ook de schoenmakerij van haar vader zat. Met haar broertje Ben speelde ze soms buiten, als gezin luisterden ze naar de radio of deden ze een spelletje. Vakantie was een dagje naar Zandvoort met moeder en tante, of bij vader op de fiets in één dag heen en weer naar tante Anna in Amersfoort. Daar was ze eens zo hard in het grind gevallen dat de steentjes in haar knie zaten.
In de zesde klas kreeg ze het boekje Robbedoes. Dat was in 1938, het zal de allereerste editie zijn geweest.
Uiterlijk leek ze op haar moeder, een warme vrouw. Haar vader nam haar mee naar het Concertgebouw om haar kennis te laten maken met klassieke muziek.
Op 5 december werd de tafel gedekt met een wit laken, met wat eenvoudige cadeautjes en aan de rand een aantal chocoladeschaapjes. Met kerst gingen ze naar de nachtmis, daarna was er een feestelijk ontbijt. Voor oud & nieuw werden er veel oliebollen gebakken. Kleine hapjes bestonden niet. Ze maakten lawaai op de vuilnisemmer om het oude jaar te verjagen.
Het kleine hondje dat ze hadden, Tonny, moest weg in de oorlog omdat er niet genoeg te eten was.
Van haar ouders leerde ze om tevreden te zijn.
