Gabrielle Hagedorn Verlegen was ze, heel verlegen. Angstig keek ze de camera in. Het opgezette hondje van de fotograaf vond ze maar niets.
Later zouden ze thuis een echt hondje krijgen, Tonny. Die was van oom Frans geweest. Lang hebben ze niet van Tonny kunnen genieten, want in de oorlog moesten ze hem naar het asiel brengen. Vader zette het kleine bruine hondje in de mand vóór op zijn fiets en weg was Tonny.
Verlegen keek Truus ook de latere wereld in. Of Truusje, zoals op haar schoolrapporten geschreven stond. Haar moeder Nel zal haar dicht bij zich hebben gehouden, die mocht niet voor de tweede keer een kind verliezen. En haar broertje Ben wist al heel jong dat hij later directeur zou worden. Hij moest er niet aan denken om net zoals zijn vader dag in dag uit schoenen te verzolen in het souterrain.
Truus voelde zich het meest op haar gemak in klein gezelschap. Als ze kon lachen met de buurvrouwen, die later haar vriendinnen werden, of -nog later- als ze al haar kinderen en kleinkinderen om zich heen had op een verjaardag of een Sinterklaasavond.
Groots heeft ze niet geleefd, maar ze was tevreden en voor mij een lieve, warme, zorgzame moeder. Nel had zich geen zorgen hoeven te maken. Truusje is er al bijna tien jaar niet meer, maar ze behaalde wel de respectabele leeftijd van 89 jaar.
