Nadat ik verdwaasd was bovengekomen begon ik na te denken over het traject dat nog doorliep, het Verdiepingsjaar. Het kostte me een hele maand voordat ik de knoop doorhakte. Een maand waarin ik wikte en woog, me schuldig voelde maar ook vooral heel dóm. Want had ik niet, voorafgaande aan de beslissing om me aan te melden voor dit jaar, heel precies alle voors en tegens op een rijtje gezet?
En die tegens waren er echt wel. Gedijde ik niet beter bij 1-op-1 begeleiding dan in een groep? Was ik al niet eerder begonnen aan iets wat ik niet had afgemaakt? Maar ook: hoeveel cursussen, opleidingen en workshops had ik al wél gevolgd en afgemaakt? Ik had nota bene zelf workshops gegeven. Ik had een eigen atelier, meer dan voldoende materialen, kennis en kunde. En regelmatig schrijven deed ik ook al, daar had ik het boek van Julia Cameron niet voor nodig.
Waarom zou ik dan tijd en geld investeren in een heel creatief jaar? Zou ik daar leren milder te zijn voor mezelf, en niet langer te twijfelen aan mijn vaardigheden? De juiste kant op gestuurd worden? Eindelijk dat kinderboek maken? De docent gaf me inspiratie, dat had ik bij een weekendworkshop mogen ervaren.

Ik probeerde balans te vinden. De methode Tijdsurfen bracht wel wat verlichting, en mijn behoefte aan media verdween bijna als vanzelf. Maar toch: in mijn agenda had ik geen rekening gehouden met al die andere dingen die het leven ons schonk en zou schenken.
Ik zag door de bomen het bos niet meer. Hoe wanhopiger ik mijn best deed, hoe meer boeken ik van anderen kocht, hoe meer ik afdreef van mijn creatieve zelf. De hamvraag was natuurlijk: waarom kon ik dit niet op eigen kracht?
Je raadt het al: ik stopte. Ik zou dit zelf moeten kunnen, of niet.


Zo regelmatig herkenbaar in het kleine…🙏.
Afgelopen dinsdagavond bijv. een interactief webinair gevolgd voor mensen met ADD en autisme waarvan ik het eerste vermoedelijk heb.
Mijn lijf kreunde en wilde niet na een werkdag weer de computer opstarten en naar andere mensen luisteren. Mijn lijf had behoefte aan lichtheid, mijmertijd en naar binnen keren. Pomtiedom….😊
Maar ja, Ik wil toch leren en mezelf beter leren kennen dus toch de computer aangezet en met hoofdpijn en gespannen lijf heb ik het tot de pauze gered. Toen heb ik een bevrijdend berichtje gestuurd dat ik de tweede helft niet verder ging volgen.
Grenzen! Lastig. Dit gebeurt me regelmatig in het kleine en in het grote.
Niet chique om direct over mezelf te beginnen.
Wat ik wil zeggen. Ik begrijp je. Dit is zo menselijk…😊. Mijn helpt Mindfulness een beetje. Een keer in een 6 weken kom ik met zo’n groep bij elkaar.
Mindfulness zet je in beweging. Zelf kunnen of niet zelf kunnen. Misschien hoef je iets niet zelf te kunnen. En dat besef kan weer ruimte geven voor……