Gabrielle Hagedorn Ruim een jaar geleden nam ik afscheid van haar. Ik vroeg of ik nog wel de nieuwsbrief toegestuurd mocht krijgen, ook al zou ik geen yogalessen meer bij haar volgen. Natuurlijk kon dat.
Zeveneneenhalf jaar lang brachten we de dinsdagavonden met elkaar door. De eerste keer wat onwennig, want iedere yogales is weer anders en bovendien was ik vergeten mijn telefoon uit te zetten. Die ging prompt af tijdens de diepe ontspanning. Gelukkig was de omgeving niet vreemd voor me, met enige regelmaat kreeg ik in diezelfde ruimte al een shiatsubehandeling.
In de laagdrempelige lessen werden yoga en mindfulness mooi met elkaar gecombineerd. Juf A. leerde ons mild naar onszelf te kijken, te benoemen wat er langskwam, niet te oordelen. En vooral los te laten. Loslaten, laat het maar los, klonk het meerdere keren per les.
Ze hielden me overeind, toen ik eerst van moeder, daarna van zus M. en vervolgens van de vader van mijn kinderen afscheid moest nemen.
We haalden knopen uit onze ruggen en spanning uit onze billen met een tennisballetje, we zaten op krukjes en stoelen en ze introduceerde de spijkermat. Voorafgaand aan de savasana, de allerlaatste oefening, stopte ze ons lekker in onder een dekentje, deelde voorverwarmde zakjes met kastanjes uit voor op onze buiken en oogkussentjes voor op de ogen en in de nek. We ontspanden, vielen soms in slaap, lachten, mopperden een enkele keer. Maar altijd was er aan het eind van de les een kopje Yogi-thee uit de thermoskan. Ze moest soms wat moeite doen om zonder bril de labeltjes van de zakjes te lezen, maar steevast waren er twee soorten thee om uit te kiezen.
In coronatijd vond ze zichzelf opnieuw uit. Ze moest wel. Maandenlang zagen we elkaar alleen via een schermpje, ze maakte een nieuwe website en ontwikkelde lessen voor ouders met een autistisch kind. Zijzelf was ook zo’n ouder namelijk.
Maar toen werd het anders. De vaste groep viel uit elkaar, mensen kwamen en gingen. We verhuisden van locatie 1 naar locatie 2 naar locatie 3. Steeds wat verder. Ik nam afscheid van haar, gaf haar een cadeautje en een knuffel. Het was eind februari 2023 toen ik voor de laatste keer door haar werd ingestopt onder mijn dekentje.
Ik begon elders aan yogalessen. Een grotere studio, met een flexibel rooster en wat pittigere lessen.
Twee maanden geleden kwam de nieuwsbrief met de onheilstijding. Ze was ernstig ziek en zou niet meer beter worden. Ze wilde geen levensverlengende behandeling en geloofde in het zelfhelend vermogen van het lichaam. En in de kracht van gedachten. Ze vroeg ons elke dag op een vast tijdstip aan haar te denken, en de zon te visualiseren die op haar zou schijnen.
Het mocht niet baten. Gisteren ging zij over naar het licht. Op het tijdstip waarop ik bijna klaar was met de allerlaatste oefening van de yogales in een andere yogastudio.
Tijdens de savasana.
De lijkhouding.
