Klazina

De voorouders spraken tot me. Ach, ik wist natuurlijk wel dat ik het zelf invulde, maar toch was het een bijzondere gewaarwording om twee hele dagen bezig te zijn met je voorzaten. We stelden hen voor aan de andere cursisten, vertelden hun verhalen en tekenden hen.

Met vaders kant van de familie was ik de laatste jaren intensief bezig geweest. En met vader zelf natuurlijk ook, zo aan het einde van zijn leven. Ik had zijn levensverhaal erbij gepakt voor het schrijven van de uitvaartspeech. Ik kon het bijna dromen.

Moeder was er al negen, bijna tien jaar niet meer. En het was nog veel langer geleden dat ik háár levensverhaal optekende. Dat we spraken over al die ooms en tantes, want het waren grote katholieke families in die tijd.

Hoe kon ik mij verbinden met de voorouders in de vrouwelijke lijn? Aan mijn moeders moeder had ik amper herinneringen, toen ik vier jaar oud was overleed zij. Van mijn moeders grootmoeder was er maar één foto. Een statig portret, dat wel. Klazina heette ze, mijn moeder had haar tweede voornaam aan haar te danken.

Veel wist ik niet van mijn overgrootmoeder. In 1859 was ze geboren in de Haarlemmermeer. Er kwam nog een ander woonadres naarboven. Op Bickerseiland, een indertijd armoedig stukje Amsterdam. Op loopafstand van waar ik jaren geleden werkte, woonde ze met haar man en hun eerste twee kinderen. Ze kreeg er uiteindelijk acht, waaronder mijn oma. Of waren het er toch negen? Ergens las ik dat ze een meisje had gekregen dat maar tien weken bleef leven.

Wanneer zou dit portret gemaakt zijn? Voor of na het grote verlies? Ze ziet er best sjiek uit, met mooie oorbellen en een broche op haar col. Had ze de sieraden te leen gekregen van de fotograaf? Of was ik nu te romantisch?

Waarschijnlijk waren ze al doorgestroomd naar hun nieuwbouwwoning aan de Spaarndammerweg, vlakbij het eveneens net opgeleverde politiebureau waar haar man agent was. En voelde Klazina zich de koning te rijk.