Gabrielle Hagedorn Ik had iets gekocht wat niet bestond. Een illusie.
Een gemiste oproep wekte mijn nieuwsgierigheid. Ik zag een onbekend mobiel nummer en belde terug in de verwachting dat het een verkoper van een ongewenste dienst zou zijn. Echter een vriendelijke mevrouw reageerde enthousiast bij het horen van mijn naam. In eerste instantie kon ik de bedrijfsnaam niet plaatsen, maar toen begreep ik dat het de webshop was waar ik een dag eerder een aantal levensmiddelen had besteld.
Ze legde uit dat het Deense product in mijn winkelmandje per abuis op de site was geplaatst. En dat het dus helemaal niet verkrijgbaar was. Mijn teleurstelling was blijkbaar evident, helemaal nadat ik had uitgeroepen: En ik heb er vandaag zelfs nog over verteld op mijn werk!
Ze begon wat te schutteren en scrolde hoorbaar door haar eigen website, op zoek naar een vervangend product voor dat wat ze niet kon leveren. Ik voelde me onmiddellijk schuldig en zei Ja, graag op de vraag of ik het Zweedse kerstknäckebröt en de Schwäbische Spätzle nog wel wilde hebben. De verzendkosten zouden hierdoor relatief krankzinnig hoog worden, maar ik wilde haar op mijn beurt niet teleurstellen.
Het werd een soort wedstrijdje in aardig doen. Gedecideerd meldde ze dat ze de komende dagen de tijd zou nemen om te zien of ze ergens een product kon inkopen dat aan mijn wens zou voldoen. Al voegde ze eraan toe dat ze in het verleden wel eens voorraad had moeten vernietigen, omdat het onvoldoende werd verkocht en over datum raakte.
Het was hartverwarmend. En dat terwijl de chocoladedropballen helemaal niet goed voor me zijn. Stiekem doe ik een schietgebedje dat het voor haar sympatieke bedrijf niet kostenefficient is om ze alleen voor mij in te kopen.
