Gabrielle Hagedorn Hoe lang was het geleden, bijna twintig jaar? We gingen met het hele bedrijf, dat niet zo heel erg groot was, in therapie. Althans, zo voelde het. Teamcoaching zou je het nu noemen. Ik geloof dat de meeste collega’s het eerder akelig dan helpend vonden. Er vloeiden zelfs tranen.
Het enige wat bij mij bleef hangen waren de wijze woorden van de coach over een pizza.
Dat je, als je moe thuiskomt van je werk, beter géén pizza in de oven kan schuiven en op de bank kan gaan liggen. Dat je toch even die moeite moet nemen om een gezonde maaltijd te bereiden, hoe verleidelijk het ook is om dat niet te doen. Want die pizza met zijn loze calorieën maakt alleen maar moeër. Het pizza-effect noemde ze dat.
Met koken heb ik geen moeite, al grijp ik ook wel eens naar het makkelijke werk. Maar om daarna niet op de bank te gaan liggen en Masterchef te gaan kijken is een uitdaging. Want voor je het weet val je al zappend van het ene in het andere programma en is de avond voorbij.
En als de televisie mijn pizza is, is de smartphone een XXL-exemplaar vol met te vette en te zoute kaas. Loze calorieën die moe maken en soms zelfs een traan opleveren.
