Gabrielle Hagedorn Ik kon me er altijd zo op verheugen: de herfst. De geborgenheid van een warm huis terwijl het buiten regent. Met een kopje thee en boek of tijdschrift op de bank. Iets lekkers erbij. Maar nu voelde het toch net wat anders.
Er werden plannen gemaakt voor de feestdagen. Lootjes getrokken voor Sinterklaas, afspraken gemaakt over wie wanneer bij wie Kerst zou vieren. En toen realiseerde ik me opeens dat we geen rekening meer hoefden te houden met vader.
Vorig jaar had hij er al geen zin meer in. Wat wij als een gezellig samenzijn beschouwden voelde voor hem als een verplichting. Waarbij er na afloop zelfs geen gevoel van opluchting was dat het achter de rug was, maar slechts een dodelijke vermoeidheid.
We gaan de herfst vieren, de feestdagen tegemoet. Zijn foto hangt aan de muur. Ik zal af en toe naar hem kijken vanaf de comfortabele bank. En nu maar opletten dat we dat lekkers bij de thee niet als excuus gebruiken om die leegte vanbinnen op te vullen.
