Gabrielle Hagedorn Mijn schetsboek was vol. Eindelijk, zou ik zeggen, want ik had geen routine wat dat betreft. Ik was er zo een die allerhande dragers door elkaar gebruikte: losse vellen, bloks, schetsboeken in verschillende formaten met verschillende soorten papier, geschikt voor verschillende materialen.
Dit boekje had ik gekregen als relatiegeschenk van een drukkerij, aan het eind van het voor mij zo bewogen jaar 2016. Het zat verborgen in een prachtige kalender, die was opgebouwd uit losse vellen papier, bedrukt in bonte patronen. Het was de laatste in een lange reeks.
Waarschijnlijk kwam ik het verstopte boekje halverwege het jaar 2017 tegen, want onder de eerste tekening die ik erin maakte staat de datum van 30 juni. Of had ik gesmokkeld en mijn nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen tot het eind van het jaar?
Op het lichtblauwe omslag stond in gouden letters een tekstje gepreegd.
Een aapje pelde een ui tot aan het einde; alleen maar schillen.
Negen jaar lang zag ik die tekst als ik het boekje pakte, soms dacht ik erover na. Ik kwam bij het sluiten van het boekje tot de slotsom dat dit de kern van het leven is. We zijn steeds op zoek naar het volgende, naar iets nieuws, terwijl alles er al is. We zouden het met die ui moeten doen, en moeten genieten van elke schil.
Ik neem dit mee naar het nieuwe jaar. Voor je het weet ben je aan het einde.
