De waarzegster

Bij de meesten is het een meester of juf, een van je ouders of een oude tante. Iemand die in je kindertijd tegen je zegt dat je niet kunt tekenen, en het daarmee behoorlijk voor je verpest. Uiteindelijk hoor je dat stemmetje voor de rest van je leven en verwordt het tot je innerlijke criticus.

Bij mij ging het anders. Ik was begin dertig, had twee kleine kinderen en kwam een waarzegster tegen.

Het was op de Vrijeschool van mijn nichtje, tijdens de herfstmarkt. Leven met de seizoenen, sprookjes, natuurlijke materialen, ritme en kleuren. Ik kocht een doosje wasblokjes om -warm of koud- mee te tekenen, een handwerkpakket om een waldorfpopje van te maken en wat ansichtkaarten. En toen stond ik opeens voor de waarzegster.

Pas veel later vroeg ik me af of zo iemand wel paste in het antroposofische gedachtegoed van Rudolf Steiner, maar op dat moment leek het me wel leuk om mijn hand te laten lezen. De bont uitgedoste dame vertelde me van alles wat ik kon beamen, zo ook dat ik nogal creatief was aangelegd.

Dat klopt, zei ik lachend, ik teken graag. Maar nee, dat bedoelde ze nou net níet. Ze had het over creatieve oplossingen vinden voor wat ik in het leven zou tegenkomen. En bij dat tekenen voorzag ze juist wel wat problemen, dat ging me niet zo gemakkelijk af.

En bedankt. Ik ging naar huis met mijn wasblokjes, ansichtkaarten en handwerkpakket. De wasblokjes plakten, de ansichtkaarten verstuurde ik in de loop van mijn leven naar anderen en toen ik voldoende moed had verzameld om het waldorfpopje te gaan maken kwamen er kleine zwarte beestjes uit de schapenwol gekropen.

De stem van de waarzegster was het enige wat ik overhield aan de herfstmarkt.

Aanbevolen artikelen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.