Binnenwereld

Als je dit leest ben ik er niet. Dat klinkt een beetje als de slogan van de ALS-campagne ‘Als u dit leest ben ik er niet meer’, maar dat is gelukkig niet het geval. Ik leef nog, maar ben niet waar ik normaalgesproken in het weekend ben. Ik ben niet thuis, ik ben vertrokken. Weg van prikkels, weg van de buitenwereld, weg van alles wat afleidt.

Ik had op deze plek ook kunnen vertellen over de hectiek van het vorige jaar. Over dierbaren die het tijdelijke voor het eeuwige inwisselden: nicht, schoonmoeder, vader. Ik had kunnen vertellen over alles wat daarbij kwam kijken. En ik had kunnen vertellen over onze verhuizing, over twee insluipingen in de net betrokken woning. Over de hectiek op het werk, aan twee kanten.

Maar ik kijk liever vooruit, en maakte in dat hectische jaar ook nieuwe plannen.

Naast thuis, in de breedste zin van het woord, en werk is er namelijk nog een derde plek. Een derde ruimte. Waar je samenkomt met gelijkgestemden, of waar je alleen naartoe kunt. De stilte is het enige geluid dat je tot jezelf brengt en je ruimte verschaft, zei de Franse poëet Eugène Guillevic ooit. Een ruimte waar ik graag verblijf. Het kost soms moeite om er te komen, je moet er wel een beetje je best voor doen die te bereiken.

Dus als je dit leest zit ik met een groepje gelijkgestemden op het Groningse platteland. We gaan schrijven, wandelen, tekenen, praten. Naar binnen en naar buiten. Het vuurtje aanwakkeren, dat al zo lang lag te smeulen en dat werd gesmoord door alles wat er gebeurde in de buitenwereld. Onze creatieve plannen uitspreken en ze ook concretiseren. Want dit is nog maar het begin. We gaan elkaar de rest van het jaar ook zien en spreken. Elkaar motiveren, zorgen dat de vuurtjes blijven branden in die binnenwereld.

Als je dit leest is de kop eraf. Ben ik wakker geworden in een vreemde omgeving, of heb ik niet geslapen in die vreemde omgeving. Maar wel met zin in de rest van het weekend en in het jaar dat voor ons ligt.