Wat je bezit
is op weg
naar anderen
Zo luidt een gedicht van Willem Hussem. Ik las het in een bundel die eerst van vader was, en nu van mij. Zus P. had hem een aantal jaar geleden aan hem cadeau gedaan, maar zij hoefde hem niet terug.
Een heel leven ging door onze handen. Rücksichtlos sorteerden we zijn bezit. Voor een van ons drieën, naar de kringloop, naar de stort of in een van de dozen Later Te Vergeven.
Een oranje messenslijper uit de jaren zeventig. Fotoalbums uit de jaren dertig en veertig. Kleding, tot op de draad versleten, want het zat zo lekker en het was toch nergens voor nodig om nieuwe te kopen? Papieren die nutteloos waren geworden. Oude enveloppen waarop in de toekomst misschien nog een boodschappenlijstje geschreven zou kunnen worden. Meubels uit de jaren tachtig die nog in prima staat waren, maar die zelfs de kringloop niet wilde hebben.

Zijn bezit kwam ook in handen van onbekenden. Van globetrotters, geboren in Istanbul, die neergestreken waren in Amsterdam. Nadat ze jaren in Canada hadden gewoond. Die toevallig de meubels aan de kant van de weg zagen staan, in afwachting van de vrachtwagen die ze naar het voedselloket zou brengen. De vrouw wilde moeders kaptafel graag hebben. De kaptafel, die bijna mijn hele leven in de ouderlijke slaapkamer had gestaan. Het was oké, het was goed.
De theebus kwam in mijn bezit. Een Japanse houten theebus, het ruwe schors deels zichtbaar. Ik zag hem nog zo staan op de vensterbank in de woonkamer van het huis waarin ik opgroeide. Broer F. wist te vertellen dat vader hem ooit als cadeau voor moeder uit München had meegenomen. In 1972 om precies te zijn. Toen hij daar voor zijn werk moest zijn, ter voorbereiding op de Olympische Spelen.
Na enige inspanning vond ik een soortgelijke theebus op een veilingsite. Hij bleek afkomstig uit een specifieke Japanse plaats en was te koop voor honderdvijftig en nog wat euro.
De theebus ging eind 2015 van moeder terug naar vader, en in 2025 van vader weer naar mij. Steeds op weg naar anderen. Maar nu nog even niet.

